Ο Ντανταϊσμός ή Νταντά (ή Dada) ήταν ένα καλλιτεχνικό και λογοτεχνικό κίνημα που εμφανίστηκε κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου (περίπου 1916) ως αντίδραση στη φρίκη του πολέμου και την παράλογη λογική που τον προκάλεσε.

Με απλά λόγια, ήταν η «τέχνη του παραλόγου» και μια αντίδραση ενάντια στην τέχνη.

Τα βασικά χαρακτηριστικά του με λίγα λόγια:

• Αντι-τέχνη: Οι ντανταϊστές πίστευαν ότι η παραδοσιακή τέχνη (ζωγραφική, γλυπτική) είχε πεθάνει αφού δεν κατάφερε να αποτρέψει τον πόλεμο.
• Παραλογισμός και Χάος: Χρησιμοποιούσαν το τυχαίο, το παράλογο και το σοκαριστικό για να προκαλέσουν το κοινό.
• Αναρχική διάθεση: Απέρριπταν τους κανόνες, τη λογική, την ιεραρχία και τις αστικές αξίες της εποχής.
• Dada σημαίνει τα πάντα και τίποτα: Η λέξη «Νταντά» επιλέχθηκε τυχαία (σημαίνει «ξύλινο αλογάκι» στα γαλλικά, αλλά χρησιμοποιήθηκε για την ηχητική της απλότητα).
• Έτοιμα αντικείμενα (Ready-mades): Πήραν καθημερινά αντικείμενα (όπως μια λεκάνη τουαλέτας ή ένα σκαμνί) και τα ονόμασαν «έργα τέχνης».

Σκοπός των ντανταϊστών
Να σοκάρουν, να προβληματίσουν και να γελοιοποιήσουν μια κοινωνία που θεωρούσαν υποκριτική και βάρβαρη. Ο ντανταϊσμός θεωρείται ο πρόδρομος του Σουρεαλισμού.

Το Νταντά εκπροσωπήθηκε από σημαντικούς καλλιτέχνες και ποιητές, όπως ο Tristan Tzara, ο Marcel Duchamp, ο Hans Arp, ο Hugo Ball, η Hannah Höch και ο Man Ray. Μέσα από πρωτότυπα έργα, κολάζ, φωτομοντάζ και παράξενες ιδέες, αμφισβήτησαν τους παραδοσιακούς κανόνες της τέχνης.